Reynslusögur af Lúpínuseyði

Sögurnar sem hér fara á eftir eru skrifaðar af Ævari Jóhannessyni og teknar úr æviminningum hans, sem komu út í bókinni ,,Sótt á brattann” árið 2007 og gefin var út hjá Bókaútgáfunni Skjaldborg. Sögurnar eru svo hreinskiptar og heiðarlega skrifaðar að fæstir sjá ástæðu til að efast um sannleiksgildi þeirra.

Fyrsti sjúklingurinn sem prófaði nýja jurtalyfið var fullorðin kona, Rósa Þórðardóttir að nafni, sem þjáðist af sjaldgæfri tegund lungnakrabbameins. Það var snemma í desember 1988. Búið var að taka úr henni helming annars lungans en meinsemdin hafði dreift úr sér og hafði nú einnig sýkt hitt lungað. Í fyrstu lét ég hana drekka hálfan bolla tvisvar á dag, sem ég síðar jók í einn bolla að morgni og annan að kvöldi. Rósa virtist hressast þegar hún fór að drekka seyðið og í janúar 1989 var hún orðin það hress að henni var treyst í aðgerð. Tekinn var helmingur þess lunga sem ekki hafði verið gerð á aðgerð áður. Hún hélt áfram að drekka seyðið eftir að hún kom úr aðgerðinni en náði aldrei góðri heilsu. Þó lifði hún í hálft annað ár að mig minnir, en þjáðist aldrei mjög mikið og hafði fótavist næstum fram í andlátið.

Árangurinn af jurtaseyðinu á fyrsta sjúklinginn var því ekki eins góður og ég hafði vonast eftir, þó að ekki væri rétt að segja að hann væri alls enginn, því mjög líklegt er að Rósa hefði dáið miklu fyrr hefði hún ekki fengið seyðið og sennilega þjáðst meira.

Næsti sjúklingur sem fékk jurtaseyðið hét Grímur Sigurðsson og hafði unnið á Reykjalundi um tíma og ég kannaðist aðeins við hann þaðan. Hann var með,,ólæknandi´´ krabbamein í brjósthimnu og sennilega einnig í lunga. Grímur var að dauða kominn og þegar Lára kona hans hringdi í mig og sagðist hafa heyrt að ég væri að gera tilraun með nýtt jurtalyf gegn krabbameini og bað mig að lofa sér að prófa það á manni sínum upp á líf eða dauða. Búið var að reyna að gefa honum frumueitur sem hann þoldi ekki og varð að hætta að nota vegna aukaverkana. Dauðinn blasti því við honum innan fárra daga eða vikna og stöðugt safnaðist vökvi í brjóstholið, sem þurfti að taka svo að hann kafnaði ekki.

Hann drakk strax tvo til þrjá bolla af seyði á dag og gekk vel að halda því niðri. Á nokkrum dögum gerðist á honum eitthvað sem sumir kysu e.t.v. að nefna kraftaverk. Vökvi hætti að safnast í brjóstholið og honum fór að líða betur. Hann fór að hressast og gat farið í gönguferðir utanhúss og svo ótrúlegt sem það er gat hann farið að vinna að mánuði liðnum.

Enginn vafi er á að þessi skyndilegi og óútskýranlegi bati tengdist því að hann fór að nota jurtaseyðið  nákvæmlega á sama tíma  og batinn hófst. Hann notaði engin krabbameinslyf frá læknum samtímis, m.a. vegna þess að hann þoldi þau ekki, eins og áður sagði.

Sennilega er það þessari undraverðu lækningu að þakka að ég fór að nota nýja lyfið í miklu stærri stíl en annars hefði orðið. Hefði sjúklingurinn dáið finnst mér líklegt að ég hefði hætt frekari tilraunum með það.

Sorglegt er að þurfa að segja frá því að sumarið 1989 fór Grímur að fá verki aftan í lærin og upp í bak. Verkirnir ágerðust svo að hann varð óvinnufær. Talið var að hann væri með skemmd í hryggjarlið eða brjósklos, en ég held að það hafi aldrei verið staðfest. Ég óttaðist að krabbameinið hefði tekið sið upp aftur í hryggjarlið. Úlfur Ragnarsson læknir stundaði hann og ég spurði hann löngu síðar hvort svo hefði verið. Það taldi hann alveg fráleitt. Hann teldi að Grímur hefði þjáðst af einhverjum efnaskiptasjúkdómi sem Úlfur sagðist lítið geta sagt um. Söltin í blóðinu hefðu öll farið í rugling. Grímur lést þjáningarlítið í janúar 1990.

Síðar, þegar ég fór að hugleiða þetta nánar finnst mér ég sjá vissan tilgang með ýmsu oft ekki um leið og atburðurinn gerist og þá ekki fyrr en síðar, þegar við lítum á atburðinn úr vissri fjarlægð í tíma. Mér finnst að í þessu tilfelli hafi æviklukka mannsins verið gengin út þegar hann veiktist fyrst. ,,Karma hans var að deyja þá,´´ myndu þeir sem aðhyllast austræna heimspeki vafalaust segja. En almættið gaf honum frest í eitt ár. Fresturinn var veittur til þess að sýna mér og kannski öðrum, að það er hægt að lækna krabbamein, jafnvel á lokastigi. Þetta varð til þess að ég hélt áfram að gera tilraunir með jurtalyfið, sem á liðnum árum hefur sennilega orðið til að hjálpa ótöldum fjölda sjúklinga til að öðlast heilsu og nýja trú á lífið.

Sá ótrúlegi og skjóti bati sem Grímur fékk spurðist fljótt út og krabbameinssjúklingar fóru að hópast til mín. Ég átti þá frekar lítið af jurtum. Þó reyndi ég eftir bestu getu að liðsinna þessu fólki á meðan jurtirnar entust. Mér fannst flestir sem notuðu jurtaseyðið hafa af því eitthvert gagn, en hvort það hefur enst veit ég ekki, því að fljótlega voru jurtirnar uppurnar og ekkert eftir nema ofurlítið sem ég geymdi til að eiga fyrir Grím, sem alltaf notaði seyðið.

Ég man að snemma um vorið fórum við Grímur og gátum tekið upp dálítið af lúpínurótum hér í nágrenni höfuðborgarinnar. Síðan náðum við í næga lúpínurót, þegar allur klaki fór úr jörð og eftir það vantaði mig ekki lúpínurætur það sumarið.

Mér fannst alltaf að dæi einhver sjúklingur, sem fengið hafði hjá mér seyði, væri það persónulegur ósigur. Á sama hátt var það sigur ef tókst að lækna einhvern sem talið hafði verið að varla mundi lifa nema fáeinar vikur eða mánuði.

Eitt slíkt tilfelli af mörgum gerðist sumarið 1989. þá höfðu enn ekki komið til mín mjög margir krabbameinssjúklingar og man ég þetta kannski betur. Þetta var ung kona með krabbamein í móðurlífi. Hún var búin að fara í skurðaðgerð og síðan var hún geisluð og eftir sett í lyfjameðferð með frumudrepandi efnum. Hún þoldi frumueitrið mjög illa og hafði tvisvar orðið að hætta að nota það, vegna þess að hvítu blóðfrumunum fækkaði hættulega mikið.

Árangur lyfjameðferðarinnar var því lítill eða enginn. Nú var í þriðja skiptið reynt að gefa henni frumueitur. Hún hafði fyrr um daginn farið í blóðrannsókn og þar var henni tjáð að hvítu blóðrumunum hafði fækkað úr á milli 4-5 þúsund mælieiningum í 1200. Einnig var henni sagt  að koma aftur eftir tvo daga, því búast mætti við að hvítu blóðfrumumunum fækkaði jafnvel enn meira, en þá yrði að gefa henni blóð.

Hún byrjaði að nota jurtaseyðið frá mér sama dag og hún kom til mín og tveimur dögum síðar fór hún í blóðrannsóknina eins og um var talað. Rannsóknin leiddi í ljós að blóðið var orðið því næst eðlilegt. Hvítu blóðfrumurnar voru nú nálægt 4 þúsund.

Þetta var í fyrsta sinn sem ég fékk fullkomna sönnun á að jurtaseyðið, sem gert er eftir uppskrift Eggerts sáluga Briem, kemur oft í veg fyrir að hættuleg fækkun verði á hvítfrumum í blóði fólks sem notar krabbameinslyf. Síðan hef ég fengið ótal mörg önnur hliðstæð dæmi, svo að nú held ég að óhætt sé að slá því föstu að þetta sé almenn regla sem má endurtaka hvenær sem er við rannsóknarstofuskilyrði, en ekki sjaldgæf tilviljun sem ekki er hægt að endurtaka.

Konan hélt áfram að drekka seyðið og í þetta skipti þurfti ekki að hætta að nota frumueitrið vegna aukaverkana. Henni fór að líða betur og rannsóknir sýndu að krabbameinið lét undan síga. Fyrri hluta árs 1990 kom hún til mín til að fá jurtaseyðið sem hún notaði nokkur ár á eftir. Hún ljómaði af hreysti og sagðist nú vera farin að synda og vera miklu frískari en hún hefði verið áður en hún veiktist.

Ég fylgdist í mörg ár með þessari konu sem heitir Ásthildur Bernharðsdóttir og ég veit ekki annað en hún sé nú við góða heilsu, þó að ég hafi að vísu ekki haft samband við hana nú síðustu árin.Frásagnir líkar þessari fá mann til að gleyma öllum efasemdum, sem óhjákvæmilega sækja að þegar illa gengur. Ásthildur sagði mér merkilega sögu, sem hún lét mig hafa skriflega til sannindamerkis, efaðist ég eða aðrir um hvort rétt væri farið með efni sögunnar.

Móðir hennar fór í nóvember 1989 á miðilsfund hjá Þórunni Maggý Guðmundsdóttur. Fjöldi framliðinna einstaklinga kom fram, en undir lok fundarins kom faðir hennar, afi Ásthildar sem sagði mér söguna. Afinn fór að tala um Ásthildi og heilsufar hennar. Hann komst þá m.a. svo að orði: ,, ..og svo á hún að halda áfram að drekka þetta sem hún hefur drukkið að undanförnu.´´

Annaðhvort vissi móðir hennar ekki að hún var að drekka jurtalyf, eða hún áttaði sig ekki í svipinn á því hvað hinn framliðni átti við og spurði hvað hann meinti. Þá svaraði miðillinn: ,,Mér er sýndur hérna maður sem er að grafa rætur upp úr jörðinni. Það er seyðið af þessum rótum sem hún á að drekka. Það er það sem skiptir öllu máli.´´

Dálítið keimlíka sögu sagði annar sjúklingur mér, kona norðan frá Hvammstanga í Húnavatnssýslu. Hún hafði farið í aðgerð þar snemma árs 1989. Maður hennar var einnig krabbameinssjúklingur. Annað nýra hans hafði verið tekið og svo var hann með illkynja meinsemd í blöðruhálskirtli. Þessi hjón höfðu bæði drukkið jurtalyfið í nokkurn tíma og heilsaðist ágætlega. Vegna þess hvað þau voru hress, bæði tvö, ákváðu þau að fara í langa skemmtiferð um Vestfirði á eigin bíl. Konan sagði mér síðar að hún hefði ekki trúað því nokkrum árum áður, ef einhver hefði sagt sér að þau hjón ættu eftir að fara saman í þannig skemmtiferð. Þá var heilsufar þeirra beggja svo bágborið að slíkt hefði verið útilokað.

Á heimleiðinni komu þau við á Skerðingsstöðum í Reykhólasveit, en þar bjó hinn landsþekkti huglæknir Halldór Kristjánsson. Halldór var úti við heyskap er þau bar að garði. Hann bað þau að doka við á meðan hann lyki við að taka saman heyið, sem hann var rétt að enda við. Er því var lokið kom hann heim og bauð þeim til stofu. Þegar inn var komið og fólk sest niður sneri hann sér að konunni og sagði: ,,Þú þarft nú ekki að hafa áhyggjur af krabbameininu, ef þú heldur áfram að drekka þetta sem þú hefur drukkið að undanförnu.’’

Konan varð vitanlega mjög forviða. Fólkið þekkti Halldór alls ekkert og erindið til hans var að leita til hans sem huglæknis. Hann virtist aftur á móti vita allt sem máli skipti um þau, þar á meðal jurtalyfið sem þau voru að nota og taldi að skipti sköpum fyrir heilsufar hennar.

Ég hef leyfi til að birta nöfn þeirra beggja, en án slíks leyfis birti ég ekki nöfn fólks sem til mín leitar eða segir mér sögur eða frásagnir.

Konan heitir Jónína Hallgrímsdóttir og maður hennar Vilhjálmur Guðmundsson, Hvammstanga, Vestur-Húnavatnssýslu. Vilhjálmur er nú (2005) látinn fyrir fáum árum úr æðasjúkdómi en ekki krabbameini.

Við hjónin dvöldum á Reykhólum í vikutíma í boði Sigrúnar Ólsen og Þóris Barðdal, sem voru þar með ,,heilsuviku.’’ Í nokkur ár. Þá hittum við Halldór Kristjánsson sem flutti þar erindi. Ég spurði Halldór hvort hann myndi eftir þeim hjónunum Jónínu og Vilhjálmi frá Hvammstanga. Hann taldi sig ekki reka minni til þessa fólks, enda kæmu margir ókunnugir til hans og hann legði nöfn fólks sjaldan á minnið, nema sérstakar ástæður væru til þess.

Þegar hjónin komu til Halldórs var ég nýbyrjaður að búa til jurtaseyðið og til þess að gera óþekktur í fjarlægum landshlutum. Því má næstum telja fullvíst að Halldór Kristjánsson hafi aldrei heyrt mig eða jurtaseyðið nefnt, þegar hann ræddi við Jónínu og Vilhjálm.

Sama má segja um Þórunni Maggý Guðmundsdóttur, þegar hún sagði móðir Ásthildar Bernharðsdóttur frá ,,manninum sem væri að grafa ræturnar upp úr jörðinni.’’ Þá þekkti ég Þórunni Maggý alls ekkert, þó að ég kynntist henni ágætlega síðar.

Seinni hluta vetrar árið 1989 hringdi í mig kona norðan úr Húnavatnssýslu. Þetta var fyrsta veturinn sem ég bjó til jurtalyfið og eins og ég hef áður sagt átti ég þá mjög lítið af jurtum. Konan var í öngum sínum og bað mig ásjár. Náinn ættingi hennar með krabbamein hafði fengið hjá mér jurtaseyði og heilsaðist vel. Konan var með æxli í öðru brjóstinu og bólgna eitla í holaöndinni sömu megin. Hún var hrædd og þorði ekki að leita læknis af ótta við krabbamein og bað mig að lofa sér að fá nokkrar flöskur af seyðinu og sjá hvernig það virkaði.

Ég benti henni á að tala fyrst við lækni en hún fékkst ekki til þess. Það varð úr að ég sendi henni nokkrar flöskur, ásamt leiðbeiningum um hvernig ætti að nota seyðið. Hún fór að nota það og hér kemur lýsing á hvað gerðist:

Eins og áður sagði var hún með bólgna eitla í holhönd. Eftir rúma viku fór að draga úr bólgunni í eitlunum en hún fann enga breytingu á æxlinu í brjóstinu. Á fjórðu viku fór hún að fá kláða í æxlið og litlu síðar fór það að minnka. Eftir tvo mánuði var það algerlega horfið. Hún drakk seyðið í dálítinn tíma eftir að æxlið var horfið en hætti því svo. Síðan er liðinn meira en hálfur annar áratugur og æxlið hefur ekki komið aftur. Konan var við góða heilsu síðast þegar ég frétti af henni. Tekið skal fram að í þessu tilfelli var ekki ,,sannað’’ að um krabbamein væri að ræða.

Líkt má segja um konu sem var með ,,blett’’ á handlegg sem skyndilega fór að breytast og verða ljótur. Hún sýndi heimilislækni sínum þennan blett, sem leist illa á hann og vildi að hún léti taka hann. Heimilislæknirinn var einmitt að fara í sumarfrí, án þess að vera  áður búinn að panta tíma hjá sérfræðingi, svo að ekkert var gert á meðan hann var í fríinu. Konan sýndi mér blettinn, þegar heimilislæknirinn var nýfarinn í fríið, og ég lét hana strax fá jurtaseyði. Fljótlega fór bletturinn að lýsast og minnka og þegar læknirinn kom úr fríinu var bletturinn alveg horfinn, nema smáör sást hvar hann hafði verið. Læknirinn hennar lét taka sýni úr örinu en ekkert óvanalegt fannst í því.

Roskinn maður á Siglufirði hafði samband við mig og sagði mér að nýbúið væri að greina hann með krabbamein í lunga, meinvörp í eitlum bak við lungun og meinvörp í lifur. Honum var sagt að hann gæti í mesta lagi lifað í nokkra mánuði en sá tími gæti allt eins orðið styttri. Hann skyldi því hraða því að ganga frá öllum sínum málum meðan tími ynnist til, því tíminn gæti orðið stuttur.

Ég sendi honum jurtaseyðið og átti satt að segja ekki von á að hann myndi þurfa á því að halda að fá aðra sendingu síðar. Tíminn leið svo og ég sendi honum hverju sendingu af annarri af seyðinu. Þegar liðið var ár og sjúklingurinn var ennþá lifandi fór lækninum hans að þykja þetta undarlegt og sendu hann í rannsókn. Þá kom í ljós að öll krabbameinin voru horfin. Ég fékk fyrst að vita þetta þannig að þegar niðurstöður rannsóknarinnar lágu fyrir fór héraðslæknirinn á Siglufirði, sem þá var Valþór Stefánsson, að spyrja manninn hvort hann hefði gert eitthvað sérstakt. Sjúklingurinn sagði honum alla söguna. Valþór hringdi í mig og spurði beint hvað ég hefði eiginlega gert, hvort ég vissi að engin dæmi væru sér vitanlega til úr sögu læknisfræðinnar, að þessi tegund krabbameins hefði læknast. Seinna hitti ég manninn sjálfan sem staðfesti það sem hér er sagt, en hann lést úr hjartaslagi við að ýta bíl í ófærð nokkrum árum síðar.

Sjúkdómar aðrir en krabbamein lagast stundum af seyðinu

Þegar jurtaseyðið hafði verið notað í nokkurn tíma kom í ljós að stundum löguðust ýmsir aðrir sjúkdómar en krabbamein hjá fólki sem notaði seyðið. Í fyrstu hélt ég að um einbera tilviljun væri að ræða, en smátt og smátt breyttist sú skoðun og nú tel ég mig vita að í ýmsum tilfellum má nota seyðið við mörgum sjúkdómum öðrum en krabbameini.

Enga kerfisbundna athugun hef ég þó gert á þessu, aðallega vegna skorts á tíma til að framkvæma þannig rannsókn á sjúklingum og að svo margir krabbameinssjúklingar koma til mín að ég kemst raunar engan veginn yfir að sinna neinum öðrum sjúklingum.

Ekki fór þó hjá því að öðru hvoru kom til mín fólk sem haldið var öðrum sjúkdómum en krabbameini, stundum samhliða krabbameini. Þegar ég fór að fletta bókum sem ég færði inn í hitt og þetta um sjúklinga mína fann ég þar fjölda þannig dæma. Oft var þó erfitt að velja úr, því að mörg áhugaverð tilfelli voru þar. Nú ætla ég að segja frá fáeinum þannig tilvikum. Í flestum þeirra get ég ekki um nöfn, vegna þess að ég hef það fyrir reglu að segja ekki frá nöfnum, nema hafa til þess leyfi viðkomandi einstaklinga. Í flestum tilfellum eru nöfn þess fólks þó skráð í bækur hjá mér, ef einhver vildi í framtíðinni ganga úr skugga um sannleiksgildi orða minna.

Ofnæmi

Ég ætla að byrja að segja frá konu sem kom til mín á árinu 1992, í ágústmánuði. Hún þjáðist af fjölþættu ofnæmi sem hún hafði verið með í fjölda ára. Daglega notaði hún mörg ofnæmislyf en var þó stöðugt þjáð ofnæmiseinkennum. Hún sagði mér að Ig-E (immnunoglobulin E) í blóði sínu væri oftast á bilinu 900 til 1500. (Þessi tala er mjög há og bendir til svæsins ofnæmis.) Þegar hún kom til mín var nýlega búið að meta Ig-E hjá henni og reyndist það nálægt 1000.

Þegar hún hafði notað seyðið frá mér í tvo mánuði fór hún aftur í mælingu. Þá var Ig-E í blóði hennar komið niður í 30. Ástand hennar var gerbreytt og hún næstum óþekkjanleg. Þrátt fyrir það taldi hún sig ekki algerlega læknaða og hélt áfram að drekka seyðið. Hversu lengi hún drakk það veit ég ekki, því hún lét mig ekki vita um ástand sitt eftir þetta, en sennilega hefur henni haldið áfram að batna, að minnsta kosti lét hún mig ekkert vita, sem líklegt er að hún hefði gert ef ástandið hefði versnað.

Astma lagast oft

Astma hefur oft lagast hjá þeim sem nota seyðið. Fyrsti sjúklingurinn, sem ég veitti athygli að lagaðist af astma, var gamall vinur minn sem látinn er fyrir nokkrum árum, Ingvar Agnarsson forstjóri. Hann hafði þjáðst af astma svo áratugum skipti. Venjulega notaði hann fjórar tegundir af astmalyfjum, auk úðabrúsa. Venjulega þurfti að leggja hann inn á spítala nokkrum sinnum á ári og gefa honum súrefni, auk steralyfja.

Hann fékk hjá mér jurtaseyðið til að laga hægðir, sem það gerir oft. Þegar hann hafði notað það í nokkrar vikur fór hann að segja mér að hann væri óvenjulega góður af astmanu. Ég bað hann að halda áfram að drekka seyðið og prófa að smá draga úr að nota astmalyfin. Astmaköstin hættu nú alveg að koma, enda þótt hann notaði engin astmalyf.

Ingvar var orðinn aldraður maður þegar þetta gerðist en lifði þó í mörg ár eftir þetta. Hann drakk seyðið alltaf öðru hvoru á meðan hann lifði en þurfti aldrei á astmalyfjunum að halda.

Ótal margir aðrir hafa sagt mér líkar sögur svo að líkast til gildir þetta með flesta sem nota seyðið.

Góðkynja blöðruhálskirtilsbólga

Góðkynja bólga í blöðruhálskirtli er einn þeirra sjúkdóma sem hrjá marga eldri menn. Ekki er fullkomlega ljóst í sumum tilfellum af hverju þetta stafar, þó að sennilega tengist þetta að einhverju leyti hormónabreytingum. Stundum bætist bakteríusýking í blöðruhálskirtlinum eða þvagfærunum við þessar langvarandi góðkynja bólgur. Oftast eru þá notuð sýklalyf til að eyða bakteríum.

Lúpínuseyðið hefur stundum reynst mjög vel við góðkynja blöðruhálskirtilsbólgum. Hér ætla ég þó aðeins að segja frá einu þannig dæmi af fjöldamörgum.

Þetta dæmi greinir frá manni sem kom til mín fyrir meira en áratug. Hann var búinn að þjást af góðkynja blöðruhálskirtilsbólgu í nokkur ár og var oft illa haldinn. Þrátt fyrir að hafa leitað til fjölda lækna, bæði hérlendis og erlendis, hafði hann lítinn bata fengið, en atvinnu sinnar vegna dvaldi hann mikið í útlöndum. Engin ráð eða læknismeðferð dugðu.

Hann fór þá að leita óhefðbundinna ráða og prófa jurtalyf og annað í þeim dúr.

Þegar hann kom til mín hafði hann drukkið í nokkra mánuði jurtalyf frá öðrum aðila en mér, með litlum árangri. Hann var því að vonum og orðinn heldur svartsýnn, en einhver hafði bent honum á að leita til mín.

Strax eftir fyrstu flöskuna fannst honum líðan sín heldur skárri. Hann hélt áfram að nota seyðið vikur og mánuði og líðan hans smá batnaði, uns hann taldi sig albata eftir 26 vikur.

Þessi bati dugði í töluvert meira en áratug, en þá fór hann á nýjan leik að finna fyrir einkennunum. Nú er hann aftur farinn að drekka seyðið frá mér og notar samtímis Angelica-jurta-extraktinn og Saga pro-jurtalyfið, sem búið er til úr hvannarlaufum, sérstaklega til að laga blöðruhálskirtilsvandamál.

Þegar þetta er skrifað í maí 2005 er hann einkennalaus en PSA gildi hans er of hátt 10,25.

Sýkingin lagaðist

Ég hef dæmi um að sýkingar af lyfjaónæmum bakteríum hafi læknast við að nota jurtaseyðið.

Kona nokkur leitaði til mín á fyrsta árinu sem ég bjó það til. Þá átti ég stundum lítið af jurtunum og var því nískur á að gefa fólki seyði, nema ég hefði einhverju von um að það kæmi að gagni. Konan var með fjölþætta sýkingu af ,,sjúkrahúsabakteríu´´ , sem hún fékk á spítala hér í höfuðborginni hálfu öðru ári áður. Bakterían var óviðráðanleg, að sögn konunnar, og engin sýklalyf dugðu.

Konan leitaði fast eftir að fá hjá mér seyðið, en ég var í fyrstu tregur til, því að ég hafði satt að segja litla trú á að seyðið gæti neitt hjálpað henni. Þá átti ég lítið af jurtum og sá eftir að eyða þeim til einskis, að ég hélt.

Að lokum fékk konan þó seyðið og drakk úr tveimur flöskum. Þá fór hún í rannsókn. Engin sjúkrahúsbaktería var nú finnanleg og konan úrskurðuð alheil.

Ári seinna hitti ég þessa konu, sem þá var við fulla heilsu. Löngu síðar, kannski einum áratug, frétti ég að enn væri allt í lagi með heilsu hennar.

Síðar hef ég frétt , að þessi kona sé með dulræna hæfileika og að sennilega hafi hún fengið skilaboð hinum megin frá að drekka seyðið frá mér. Þess vegna hafi hún sótt svo fast að mér að fá það, enda þótt ég tímdi varla í upphafi að eyða því handa henni.

Seyðið virtist laga Parkinsonveiki

Anton Angantýsson sagði mér þessa frásögn sem hér kemur á eftir: Á þessum tíma átti hann sumarbústað uppi í Kjós. Næsta sumarbústað við hlið hans áttu öldruð hjón sem oft dvöldu í bústaðnum og voru þá stundum í góðu veðri að reyna að ganga úti. Það gekk þó ekki vel, því að konan virtist tæplega geta staðið á fótunum og því síður gengið hjálparlaust. Anton sagðist oft hafa horft til þeirra og kennt í brjósti um þau, hvað konan var illa farin. Eitt sinn hitti Anton manninn einsamlan utanhúss og þeir hófu tal saman. Maðurinn sagði honum að kona hans væri svona illa á sig komin vegna Parkinsonveiki, sem engin von væri að lagaðist. Henni væri aftur á móti alltaf heldur að hraka. Sjálfur sagðist hann vera sjúkur maður og ætti varla langt eftir. Hann óttaðist það mest að fara á undan henni, svo að hún yrði ein eftir og enginn til að hjúkra henni og hugsa um.

Næst þegar Anton kom í bæinn fékk hann flösku af seyði hjá mér og færði manninum og sagði honum að gefa konunni tvo bolla daglega meðan seyðið entist.

Svo liði nokkrir dagar og Anton sá þau hjón ekki. Næst sá hann þau bæði úti að ganga. Nú þurfti maðurinn ekki að styðja konuna. Húnn gekk ein og óstudd og virtist ekki eiga í neinum erfiðleikum með það. Þarna gengu þau bæði fram og aftur, stundum hönd í hönd en stundum hvort í sínu lagi, án þess að snertast.

Anton varð alveg forviða og næst þegar hann hitti manninn spurði hann hvað hefði gerst, hvort konan hans væri orðin svona miklu betri. ,,Já,´´ svaraði hann,  ,,Það er hún. Fljótlega eftir að hún fór að drekka þetta sem þú gafst mér handa henni, fór hún að lagast og nú er hún næstum eins og hún var áður en hún veiktist.´´

Umræddur maður kom síðan nokkrum sinnum til mín og fékk seyði handa konu sinni. Nokkru seinna veiktist hann og vissi að skammt mundi verða þangað til hann kveddi þetta jarðlíf.

Mesta áhyggjuefni hans var að þegar hann dæi yrði enginn til að hugsa um konu hans, og þó að þau hjónin ættu börn virtust þau ekki hugsa mikið um aldraða foreldra sína. Mér var sagt að eitt það síðasta sem hann bað um áður en hann lést, væri að ,,gleyma nú ekki að ná í jurtaseyðið´´ fyrir konu sína þegar hann væri farinn.

Því miður óttast ég að það hafi samt fljótlega gleymst og ég minnist þess ekki að sótt væri seyði handa henni nema í eitt eða tvö skipti. Sennilega hefur hún ekki lifað lengi án umhyggju eiginmannsins og því kvatt þennan heim fljótlega.

Fólk fer vafalaust að hrista höfuðið, þegar það heyrir sögur líkar þessari. Ég gæti þó haldið áfram tímum saman að segja ykkur líkar sögur ef ég kærði mig um.

Ótrúleg saga

Næsta frásögn er jafnvel ennþá ótrúlegri en ég læt hana þó flakka.

Það mun hafa verið einhvern tímann á árunum 1991-´92 að ég sendi konu norður á Akureyri seyði handa litlu barni sem hún átti. Barnið, sem var þriggja mánaða stúlka, var með fæðingargalla, sem nefndur er ,,klofinn hryggur´´ og er nú talinn tengjast skorti á vítamíninu fólinsýru fyrri hluta meðgöngutímans hjá móður barnsins. Barnið var lamað neðan mittis. Það gat ekki losað sig við þvag eða saur á eðlilegan hátt og þurfti að ,,kreista það´´ til að það hefði hægðir eða þvaglát. Læknar gátu ekkert gert fyrir barnið og flestir bjuggust við því að það yrði ekki langlíft.

Þegar móðirin fékk jurtaseyðið fór hún að reyna að mata litlu stúlkuna með teskeið á seyðinu. Innan fárra daga fór hún svo að pissa eðlilega. Skömmu síðar fór hún að hreyfa fæturna og hafa eðlilegar hægðir.

Þegar hún var ársgömul virtist hún hafa nokkuð eðlilegan mátt í fótunum en síðan hef ég afar lítið frétt af henni. Nú mun hún vera komin á unglingsár og þegar ég fór að spyrjast fyrir um hana var mér sagt að hún væri alls ekki alveg eðlileg. Þó að hún væri með dálítinn mátt í fótunum færi hún mest um í hjólastól.

Treg  blóðrás

Svo virðist sem stundum lagist treg blóðrás, t.d í fótum, við það að nota jurtaseyðið. Ekki get ég skýrt af hverju þetta er en ég hef þó nokkur dæmi um þetta. Hér kemur eitt slíkt:                                                                                                             

Um miðjan desember 1991 var leitað til mín vegna konu nokkurrar í Keflavík, vegna tregrar blóðrásar í fótum. Ástand hennar var mjög alvarlegt og læknar hennar tjáðu henni að óhjákvæmilegt væri að taka strax af henni hægri fótinn.

Þetta var skömmu fyrir jólin og hún bað læknana að lofa sér að hafa fótinn yfir hátíðina en taka hann síðan í byrjun janúar. Búið var að setja gerviæðar í stað allra helstu slagæða í báðum fótunum en þrátt fyrir það var hún með stöðuga verki í fótunum vegna blóðþurrðar, enda fannst enginn púls á hvorugum fætinum.

Hún byrjaði að drekka jurtaseyðið fáeinum dögum fyrir jól. Þegar hún hafði notað seyðið í rúma viku varð hún vör við að hiti fór að koma í fæturna. Verkirnir aftur á móti uxu fremur en minnkuðu til að byrja með. Í fyrstu viku janúar 1992 fóru verkirnir í hægri fætinum, sem var verri, að minnka, sérstaklega í kyrrstöðu. Viku eða svo af janúar fór hún í rannsókn vegna aðgerðarinnar sem hún átti að fara í. Kom þá í ljós að blóðflæðið í hægri fætinum hafði tvöfaldast frá síðustu mælingu, sem var gerð skömmu áður en hún fór að nota seyðið. Hætt var við að taka af henni fótinn og í byrjun mars sama ár var hún miklu betri, þó að enn fengi hún verki ef hún reyndi mikið á fótinn.

Þá hitti ég hana og hún sýndi mér á sér fæturna. Báðir voru þeir lausir við bólgu og hlýir viðkomu. Enginn vottur var um bláan lit á tánum sem oftast sést á limum þar sem blóðrás er treg. Skömmu seinna uppgötvaðist lungnakrabbamein á háu stigi hjá þessari konu. Fyrir hana dugði seyðið ekki til að sigrast á því og þó að hún héldi báðum fótunum dó hún síðar úr lungnakrabbameini sem ekki tókst að lækna.

Dæmi um exem

Eitt mjög skemmtilegt dæmi um exem, sem læknaðist á stuttum tíma, við að drekka seyðið kemur mér í hug. Nú mun liðinn meira en áratugur síðan  kona með hvíta hanska á höndunum kom til mín og bað mig að gefa sér flösku af seyðinu sem ég væri að búa til. Hún sagðist þjást af exemi á höndunum  og aldrei láta neinn sjá þær og gengi því alltaf með hanska. Svona sagðist hún hafa verið í mörg ár. Einnig sagðist hún lítið geta unnið, því allt sem hún snerti á yrði blóðugt, jafnvel þó að hún gengi með hanska. Hún lofaði mér þó að sjá á sér lófana, sem voru alblóðugir, rétt eins og húðina vantaði.

Ég lét hana fá eina flösku af jurtaseyðinu og sagði henni hvernig hún ætti að nota það. Þegar búið væri úr flöskunni bað ég hana að koma aftur og við skildum ákveða hvort hún fengi aðra flösku. Hún kom aftur eftir rúma viku og var þá búin úr flöskunni. Ég bað hana að lofa mér að sjá lófana en tók þá eftir að hún var ekki með hanska. Hún sýndi mér lófana sem áður voru alblóðugir. Lófarnir voru nú hvítir, sléttir og fallegir og öll merki um exem horfin.

Ég gaf henni aðra flösku af seyði og sagði henni að koma aftur ef exemið tæki sig upp.

Síðan held ég að ég hafi ekki séð hana, en þó finnst mér að hún hafi komið fyrir aðra manneskju áratug seinna, en sú kona sem kom hafði ekkert exem í lófunum, hvort sem það var sama konan eða önnur.

Sennilega hafa þessar tvær flöskur sem hún fékk nægt til að lækna hana, annars hefði hún komið aftur.

Ótrúleg saga um blæðarasjúkdóm

Eitt furðulegasta dæmi um lækningamátt seyðisins sem ég veit um er í sambandi við mjög sjaldgæfan blæðarasjúkdóm manns sem kom til mín fyrir meira en áratug, sennilega árið 1991.

Sjúkdómurinn lýsti sér í því að við áreynslu eða ógætilega hreyfingu sprungu háræðar inni í liðamótum. Blæddi þá inn í liðina, sem gátu t.d. verið á höndum eða fótum. Þetta var mjög kvalafullt og maðurinn átti af þeim sökum erfitt með að stunda almenna vinnu og hreyfa sig eðlilega. Þetta hafði varað alla hans ævi og honum var sagt að hann yrði að lifa við þetta, því að enginn lækning væri þekkt við þessum sjúkdómi sem væri meðfæddur.

Hann kom þó til mín og bað mig að gefa sér jurtaseyðið til reynslu, því að hann hefði trú að það hjálpi sér.

Ég var að vísu vantrúaður á það en leyfði honum að prófa hvort seyðið kæmi eitthvað að gagni.Það merkilega skeði samt, að eftir nokkrar vikur var hann orðinn einkennalaus.

 Tvisvar sinnum reyndi hann að hætta að nota seyðið, en að nokkrum vikum liðnum fóru gömlu einkennin að láta á sérkræla á ný. Hann notaði seyðið mjög lengi , ég man ekki hversu lengi, en það gætu jafnvel hafa verið nokkur ár.

Síðan man ég ekki til að hafa séð hann eða orðið hans var á annan hátt. Lesi hann þessar línur þætti mér gaman af að heyra frá honum og vita hvernig honum líður.

Sjúkdómar í börnum

Eitt langar mig þó að nefna áður en ég hætti að fjalla um sjúkdóma og kvilla aðra en krabbamein. Seyðið hefur oft reynst prýðilega við barnasjúkdómum, t.d. krónískri eyrnabólgu, meltingarvandamálum og magakrampa sem stundum hrjáir börn á fyrsta ári.

Góð vinkona mín ráðlagði vinkonu sinni að prófa að gefa barni sínu, sem var tveggja eða þriggja mánaða og seldi upp öllu sem það drakk, nokkrar teskeiðar af jurtaseyðinu frá mér. Barnið hafði ekki nærst í langan tíma og móðurinni fannst það að dauða komið, en hvort svo hefur raunverulega verið veit ég ekki.

Svo brá við að barnið fékk fyrstu teskeiðina hætti það að kúgast og gat farið að nærast. Móðirin gaf því nokkrar teskeiðar af seyðinu daglega næstu daga og eftir það gat barnið nærst eðlilega.

Í þessu tilfelli hefur barnið sennilega þjáðst af magakrampa. Magaverkur, sem smábörn fá stundum, lagast oft með því að gefa þeim nokkrar teskeiðar af seyðinu.

Algengasta vandamál barna á fyrsta og öðru ári eru þó ,,eyrnabólgur´´ , þ.e. bólgur í innra eyra. Alvanalegt er að gefa þeim sýklalyf. Á síðustu árum hefur það verið gagnrýnt  mjög, vegna hættu á að sýklalyfaþolnir bakteríustofnar komi upp við endurtekna sýklalyfjanotkun. Jurtaseyðið frá mér hefur oft verið notað fyrir börn með eyrnabólgu. Sé barnið á fyrsta ári nægir að gefa því nokkrar teskeiðar í einu. Þetta þarf að endurtaka fjórum til sex sinnum á dag, þar til dregur úr eyrnabólgunni. Mín reynsla er sú að óþol fyrir fitusprengdri mjólk sé mjög oft meðvirkur orsakavaldur að eyrnabólgu. Sé hægt að ná í ófitusprengda, ógerilsneydda mjólk er það best, en það  næstbesta er að nota ófitusprengda mjólk sem fæst á höfuðborgarsvæðinu undir nafninu ,, Lífræn mjólk´´ . Hægt er að fá ófitusprengda mjólk með því að blanda saman undanrenni og 33% rjóma í hlutfallinu 1:10. Ekki má nota ,,kaffirjóma´´ eða ,,matarrjóma´´ vegna þess að bæði kaffi- og matarrjómi eru fitusprengdir.

Auk þess fæst ágæt ,,mjólk´´ sem búin er til úr kalkbættri ,,soja- eða hrísgrjónamjólk´´ , sem gefa má börnunum annað slagið.

Þegar börn eru komin á annað ár eða eldri þarf að nota meira af jurtaseyðinu. Frá nokkrum matskeiðum upp í hálfan til einn bolla á dag, í nokkrum skömmtum yfir daginn.

Þegar barnið verður aftur heilbrigt, sem oftast gerist innan fárra daga eða viku, þarf svo að gæta þess að það noti ekki matvæli sem það hefur óþol fyrir, t.d. fitusprengda mjólk, fyrr en það verður miklu eldra. Það má prófa hvort það þolir fitusprengda mjólk eða annan mat sem það hefur óþol fyrir, en alls ekki fyrr en nokkur tími er liðinn og þá með varúð.

Fær sjaldan umgangspestir

Fjöldi fólks sem notað hefur seyðið við krabbameini hefur sagt mér, að eftir að það fór að nota jurtaseyðið hafi það aldrei fengið kvef eða umgangspestir, enda þótt aðrir fjölskyldumeðlimir fái pestir sem eru að ganga. Áður segist þetta fólk oftast hafa fengið flestar þannig sýkingar en eftir að það fór að nota seyðið brá svo við að það hætti algerlega að fá umgangspestir.

Þetta bendir til að ónæmiskerfið starfi nú betur en áður en fólkið fór að nota seyðið.